Nakon što su se iz Beograda preselili u šume na obroncima Tare, Tadija i njegova porodica otkrili su uznemirujuću tajnu skrivenu iza njihove nove brvnare. Tokom potrage za pečurkama, njihov sin Relja naišao je na malu čistinu sa oronulim nadgrobnim spomenicima. Na Tadijin užas, jedan od spomenika imao je keramičku sliku njega samog kao četvorogodišnjeg dečaka, sa njegovim tačnim datumom rođenja. Ovo otkriće izazvalo je osećaj „prepoznavanja na koji nije bio spreman“, jer je Tadija usvojen u četvrtoj godini nakon što je pronađen ispred zapaljene kuće – sa ničim osim cedulje prikačene za košulju.
Vođen željom da otkrije svoju izgubljenu istoriju, Tadija se obratio baka Veri, starosedelac koja se sećala tragedije. Otkrila mu je da je Tadija imao brata blizanca po imenu Kosta. Godine 1988, razoran požar uništio je brvnaru njihove porodice. Dok su tri tela izvučena – za koja se verovalo da su Tadijini roditelji i brat – Tadija nikada nije pronađen. Ta neizvesnost navela je njegovog strica Tomu da podigne spomen-ploču sa Tadijinom slikom, u nadi da je jedan od dečaka, uprkos svim šansama, izbegao plamen.
Tadija je konačno ušao u trag stricu Tomi, koji je živeo kao isposnik na obodu sela. Toma je potvrdio da se njihova majka Mara verovatno žrtvovala kako bi spasila Tadiju iz zgrade u plamenu. „Nestalo“ dete sa starih novinskih isečaka bio je upravo Tadija, koji je predat vatrogascu i na kraju usvojen u novi život u Beogradu. Susret je Tadiji pružio prve opipljive dokaze o njegovom biološkom identitetu, uključujući dopola izgorele crteže i opaljenu žutu košulju, istu onakvu kakvu je nosio na slici sa groblja.
Otkriće je donelo gorko-slatko razrešenje za decenije tokom kojih se osećao „izbrisanim“ iz sopstvene priče. Dok je Tadija tugovao za bratom blizancem sa kojim nikada nije odrastao, našao je utehu u saznanju da su ga roditelji voleli. Cedulja na njegovoj košulji nije bila čin napuštanja, već poslednji, očajnički čin zaštite. Selidba na Taru, koja je u početku delovala kao slučajna odluka, ispostavila se kao podsvesni povratak korenima koje je zaboravio, ali kojih se njegovo telo jasno sećalo.
Tadija i njegova porodica su se konačno vratili na čistinu kako bi odali počast Kostinom sećanju, pretvorivši to jezivo mesto u utočište porodične povezanosti. Dok je Tadija stajao ispred spomenika koji je nekada nosio njegovo lice, shvatio je da je njegov život dar koji je omogućen žrtvom njegove porodice. Konačno je razumeo da mir ne dolazi samo kroz „šum borovih iglica“, već kroz otkrivanje istine skrivene iza dima. Više nije bio dečak izgubljen u vatri; bio je čovek koji je konačno pronašao put kući.